Nowe życie w Chrystusie

„Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar” – List świętego Pawła do Efezjan, Rozdział 2:8

Na początku drugiego rozdziału listu do Efezjan apostoł Paweł informuje swych czytelników, że przed nawróceniem znajdowali się pod potępieniem z powodu grzesznych myśli, słów i uczynków. Co więcej, mieli świadomość nieposłuszeństwa wobec Pana Boga i znajdowali się pod wpływem szatana (Ef. 2:1-3).

Dzięki miłości i łasce Boga w sercach Pawłowych słuchaczy doszło do wielkiej zmiany. „Ale Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, dla wielkiej miłości swojej, którą nas umiłował, I nas, którzy umarliśmy przez upadki, ożywił wraz z Chrystusem łaską zbawieni jesteście I wraz z nim wzbudził, i wraz z nim posadził w okręgach niebieskich w Chrystusie Jezusie” (w. 4-6).

Ten cudowny zmieniający akt łaski stanie się tematem, który będzie objawiany we wszystkich wiekach (w.7). Wszystkie inteligentne stworzenia zrozumieją i docenią, jak wiele kosztowało Ojca Niebieskiego i Jego Syna aby przywrócić ludzkość do ziemskiej doskonałości, jak również by wywyższyć do niebiańskiej pozycji wszystkich świętych, którzy podążą za Panem, „dokądkolwiek pójdzie” (Obj.14:4).

Nasz tytułowy werset zaprzecza myśli, by ludzkość mogła uzyskać zbawienie poprzez własne wysiłki. Dzięki Bożej łasce wszyscy wierzący otrzymali jako niezasłużony dar wspaniałe zapewnienie, że poprzez wiarę w okupową ofiarę Pana Jezusa mogą stać się synami Bożymi. Nie z uczynków, aby się kto nie chlubił. Jego bowiem dziełem jesteśmy, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, do których przeznaczył nas Bóg, abyśmy w nich chodzili.” (w. 9-10).

Gdyby pozycja chrześcijanina zależała od jego własnych uczynków, serce takiego człowieka prawdopodobnie znalazłoby miejsce na przechwałki. Oznaczałoby to jednak, że śmierć Chrystusa była niepotrzebna i sprzeczna z zapisem biblijnym. „Przeto jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak i na wszystkich ludzi śmierć przyszła, bo wszyscy zgrzeszyli;” (Rzym. 5:12).

Wierzący, jako Nowe Stworzenia w Chrystusie, powinni trwać w pełnieniu dobrych uczynków, odkąd żyją nowym życiem w Chrystusie. Poprzez wpływ Ducha Świętego Pan Bóg sprawuje w nas „chcenie i skuteczne wykonanie według upodobania swego” (Filip. 2:13). To przyczynia się do powstania charakteru, który rodzi owoce.

„I właśnie dlatego dołóżcie wszelkich starań i uzupełniajcie waszą wiarę cnotą, cnotę poznaniem, Poznanie powściągliwością, powściągliwość wytrwaniem, wytrwanie pobożnością, Pobożność braterstwem, braterstwo miłością. Jeśli je bowiem posiadacie i one się pomnażają, to nie dopuszczą do tego, abyście byli bezczynni i bezużyteczni w poznaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa.” (2 Piotr. 1:5-8). Wytrwała praca nad wyrabianiem tych niezbędnych przymiotów zapewni, że staniemy się więcej niż zwycięzcami i odziedziczymy królestwo Chrystusowe. „Dlatego, bracia, tym bardziej dołóżcie starań, aby swoje powołanie i wybranie umocnić; czyniąc to bowiem, nigdy się nie potkniecie. W ten sposób będziecie mieli szeroko otwarte wejście do wiekuistego Królestwa Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.” (2 Piotr. 1:10-11).

Czyż nie wspaniale będzie otrzymać od Mistrza na powitanie uścisk pełen miłości i uczestniczyć z nim w wielkim dziele przywracania całej rodziny ludzkiej do harmonii z Niebieskim Ojcem (Mat. 25:23).