Co o świętach Wielkanocnych mówi Biblia?

Główne myśli:

  • Pamięć o zmartwychwstaniu Pana Jezusa i oczekiwanie na zmartwychwstanie ludzkości jest słuszna.
  • Święta Wielkanocne nie są określone w Piśmie Świętym.
  • Obchody tych świąt związane są z wieloma obrzędami i symbolami pochodzącymi z pogaństwa.
  • Pan Bóg chce, aby chwalić go „w prawdzie”, kierować się Jego prawdziwymi nakazami, nie zaś tradycjami ludzkimi.
  • Jedynym świętem jakie zostało ustanowione jest Pamiątka śmierci naszego Pana.

Czas przełomu marca i kwietnia jest dla chrześcijan czasem szczególnym. To właśnie w tym czasie, prawie 2000 lat temu zmarł i zmartwychwstał nasz Zbawiciel – Jezus Chrystus. Wyznania chrześcijańskie świętują ten czas w różny sposób – na przykład poprzez kilkudniowe święta Wielkanocne. Sprawdźmy, co na temat tego szczególnego czasu przekazuje nam Pismo Święte. Na podstawie wersetów Słowa Bożego przekonajmy się, co i w jaki sposób Pan Bóg naprawdę nakazał świętować i czy wszystko to co nas otacza, jest właściwe.

Tradycyjne obchody świąt

Większość mieszkańców naszego kraju obchodzi święta Wielkanocne według obrządku Kościoła Rzymskokatolickiego. Same obchody Wielkanocy zaczynają się już od wieczora „Wielkiego Czwartku” i mają upamiętnić Wieczerzę Pańską. Tego dnia sprawuje się specjalne nabożeństwo zwane: „Mszą Wieczerzy Pańskiej”. Po tym dniu następuje „Wielki Piątek” który symbolizuje dzień śmierci Mesjasza. W „Wielką Sobotę” członkowie Kościoła Rzymskokatolickiego adorują tzw. „Najświętszy Sakrament”. Tłumacząc to w najprostszy możliwy sposób, wierzą oni, że w opłatku (czyli Eucharystii; KKK 1329) znajduje się za sprawą katolickiego kapłana (transsubstancjacja; KKK 1375) rzeczywiste ciało Chrystusa. Tego dnia katolicy święcą w swych kościołach pokarmy (Święconka), które to będą spożywać następnego dnia. W standardowym polskim koszyku znajdują się jajka, mięso, chleb jak i sól.

Za to sama Wielkanoc jest dniem symbolizującym zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Ten dzień uznawany jest za dzień radosny. Owego dnia spożywa się “Święconkę” jako swe śniadanie i wybierają się do dowolnego kościoła swej religii, aby uczestniczyć w mszy. Katolicka tradycja wiążę owe święto z zającami/królikami jak i z jajkiem, pisklęciem i solą.

Spojrzenie Pisma Świętego

Spójrzmy na powyższy opis z punktu widzenia Pisma Świętego. Pierwszym zagadnieniem jest to, czy Pan Jezus lub Pan Bóg nakazali, aby czcić zmartwychwstanie Pana Jezusa? Odpowiedź znaleźć można tylko w jedynym pewnym źródle wiedzy o Panu Jezusie, czyli Słowie Bożym. Biblia nie zawiera ani jednej wzmianki o nakazie czczenia zmartwychwstania Mesjasza. Jedynie co Chrystus ustanawia, to Pamiątka swojej śmierci.

Samo przypominanie sobie tego wielkiego wydarzenia, jakim jest zmartwychwstanie Pana Jezusa jest oczywiście słuszne i jako chrześcijanie powinniśmy o nim pamiętać, opowiadać i cieszyć się nadzieją jaką nam ono pozostawia. Pamiętajmy na słowa Apostoła Pawła: „A jednak Chrystus został wzbudzony z martwych i jest pierwiastkiem tych, którzy zasnęli. Skoro bowiem przyszła przez człowieka śmierć, przez człowieka też przyszło zmartwychwstanie. Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni”. (1 Kor. 15:20-22).

Więcej na temat zmartwychwstania możesz przeczytać w artykule BIBLIJNA PRAWDA O ZMARTWYCHWSTANIU

Ważne jest jednak, aby owa pamięć i radość, była zgodna z Bożym Słowem i z Bożą wolą. Ważne, aby nasze serca i umysły były przepełnione tym, co najważniejsze, a nie tym, co kolorowe lub co pozostaje tylko pozabiblijną tradycją. Nawet pozornie dobre lub nieszkodliwe rzeczy mogą okazać się w rzeczywistości bałwochwalstwem, zamiast czymś, czym możemy chwalić Pana Boga. Dlatego właśnie warto być świadomym, w odniesieniu do tego co i w jaki sposób świętujemy, aby okazać się miłym przed naszym Stwórcą. „Bóg jest duchem, a ci, którzy mu cześć oddają, winni mu ją oddawać w duchu i w prawdzie”. (Ew. Jana 4:24)

Symbole świąt Wielkanocnych

Analizując Słowo Boże możemy stwierdzić, że nie ma w nim wzmianki o tradycyjnych atrybutach święta Wielkanocnego. Według „The Catholic Encyclopedia” zając lub królik jest symbolem płodności, jajko jest symbolem nowego życia; oba znaki pochodzą bezpośrednio z pogańskich kultów starożytnego Rzymu i nie mają absolutnie nic wspólnego z prawdziwym chrześcijaństwem. Sól i chleb są za to zaczerpnięte z mitologii słowiańskiej i germańskiej w których oba te znaki oznaczają nowe życie. Zmartwychwstanie symbolizowane również przez zająca, pochodzi zaś z mitologii egipskiej, gdzie postać tego zwierzęcia przyjmował zmartwychwstały bóg Ozyrys.

Ciekawym jest również pochodzenie nazwy święta, z angielskiego Easter. W książce Alexandra Hislopa The Two Babylons (Dwa Babilony) podano następujące wyjaśnienie: „Co oznacza sam wyraz Easter [angielski odpowiednik polskiego „Wielkanoc”] Nie jest to nazwa chrześcijańska. Od razu rzuca się w oczy jej chaldejskie pochodzenie. Easter to nic innego jak Asztarte, jeden z tytułów Beltis, królowej nieba, której imię, (…) znalezione przez Layarda na pomnikach asyryjskich, brzmiało Isztar. (…) Takie są dzieje Wielkanocy. Popularne zwyczaje związane dziś z tym świętem wystarczająco potwierdzają historyczne świadectwo jego babilońskiego pochodzenia. Gorące, oznaczone krzyżem bułki w Wielki Ranek oraz kraszanki na Paschę, czyli Wielkanoc, były częścią składową zarówno obrzędów chaldejskich, jak i dzisiejszych” (Nowy Jork 1943, ss. 103, 107, 108;).

Mowa tu o tej samej Asztarte o której tak wiele się wspomina w Starym Testamencie. A więc czciciele Wielkanocy niezależnie od wyznania bądź religii pośrednio czy też bezpośrednio czczą święto pogańskie (a więc światowe) które nie ma nic wspólnego ze Słowem Bożym.

Transsubstancja

Warto odnieść się również do tematu spożywania opłatka i nauki o tym, że zamienia się ono w ciało Pana Jezusa (nauka o transsubstancji). Słowa Pana Jezusa wypowiedziane podczas Ostatniej Wieczerzy: „To jest ciało moje” stały się przyczyną wielu dysput, czego efektem stała się fałszywa nauka Kościoła Katolickiego o mszy, według której chleb (opłatek) po odmówieniu przez księdza pewnej reguły przemienia się w rzeczywiste ciało Jezusa, któremu ksiądz następnie oddaje hołd i zaczyna łamanie (nową ofiarę) za grzechy tych, w intencji których msza jest odprawiana. Aby ta procedura miała znaczenie i mogła być podobna do ofiary Jezusa, główny nacisk kładziony jest na słowa Jezusa: „To jest ciało moje”, co ma służyć za dowód, że ciało Jezusa jest w tym chlebie (opłatku) i dlatego może być ofiarowane.

Sprawę tę można  bardzo łatwo wyjaśnić, gdy przypomnimy, że Pan Jezus, gdy wymawiał te słowa jeszcze nie umarł. Z tego powodu miał On na myśli: „Chleb ten reprezentuje moje ciało”, bo jakiekolwiek inne tłumaczenie byłoby nieprawdziwym. Syn Boży był jeszcze w ciele, przeto ten chleb, który błogosławił i dał uczniom do spożycia, nie był przeistoczony w ciało i nie mógł być Jego ciałem.

Inną sprawą jest to, że ofiara Pana Jezusa była jedna i doskonała, a więc nie potrzeba, aby Pan Jezus był co dzień na nowo w ten sposób ofiarowany. „Takiego to przystało nam mieć arcykapłana, świętego, niewinnego, nieskalanego, odłączonego od grzeszników i wywyższonego nad niebiosa; który nie musi codziennie, jak inni arcykapłani, składać ofiar najpierw za własne grzechy, następnie za grzechy ludu; uczynił to bowiem raz na zawsze, gdy ofiarował samego siebie”. (Hebr. 7:26-27)

„Lecz gdy On złożył raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, usiadł po prawicy Bożej”. (Hebr. 10:12)

Więcej na temat doskonałej ofiary Pana Jezusa przeczytasz w artykule DLACZEGO PAN JEZUS UMARŁ?

Inne obrzędy związane z tym świętem również odnoszą się do praktyk i wierzeń pogańskich, jak chociażby tzw. lany poniedziałek, i nie mają nic wspólnego z prawdziwym chwaleniem Pana Boga według Jego woli.

Pamiątka śmierci Pana Jezusa

Jedynym świętem jakie ustanowił Pan Jezus była Pamiątka Jego śmierci: „Następnie wziął chleb, odmówiwszy dziękczynienie połamał go i podał mówiąc: To jest Ciało moje, które za was będzie wydane: to czyńcie na moją pamiątkę! Tak samo i kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana. A podziękowawszy, złamał i rzekł: Bierzcie, jedzcie, to jest ciało moje za was wydane; to czyńcie na pamiątkę moją. Podobnie i kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich to nowe przymierze we krwi mojej; to czyńcie, ilekroć pić będziecie, na pamiątkę moją. Albowiem, ilekroć ten chleb jecie, a z kielicha tego pijecie, śmierć Pańską zwiastujecie, aż przyjdzie”. (I Kor. 11:24-26)

Więcej na temat Pamiątki śmierci Pana Jezusa możesz przeczytać w artykule JEDYNE CHRZEŚCIJAŃSKIE ŚWIĘTO

Chcąc podejść do tematu jak najbardziej uczciwie, nie możemy się zgodzić, by jakiekolwiek słowo człowieka unieważniało Słowo Boże. Gdybyśmy tak myśleli, to nie trzymamy się już prawdy, a tradycji oraz nie robimy tego, co chce od nas Bóg, ale ludzie.

Z czym mam wystąpić przed Panem, pokłonić się Bogu Najwyższemu? Czy mam wystąpić przed nim z całopaleniami, z rocznymi cielętami? Czy Pan ma upodobanie w tysiącach baranów, w dziesiątkach tysięcy strumieni oliwy? Czy mam dać swojego pierworodnego za swoje przestępstwo, własne dziecko na oczyszczenie mojego grzechu? Oznajmiono ci, człowiecze, co jest dobre i czego Pan żąda od ciebie: tylko, abyś wypełniał prawo, okazywał miłość bratnią i w pokorze obcował ze swoim Bogiem”. (Mich. 6:6-8)

Jeśli chcesz zapoznać się z pięknymi prawdami zawartymi w Piśmie Świętym, proponujemy Ci zupełnie darmowy egzemplarz książki Boski Plan Wieków. Książka ta poprzez argumentacje jedynie Słowa Bożego przedstawia Boży Plan względem świata i tłumaczy wiele nauk zawartych w Piśmie Świętym, pomijając tradycje i błąd, jaki wkradł się do chrześcijaństwa na przestrzeni wielu wieków. Aby zamówić, kliknij poniższy baner.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *